Guy Van den Bulcke
*Kunstcriticus Remi De Cnodder (Al CA) ziet het zo: "Het zijn ongetwijfeld de vele Afrika-reizen die zijn inzicht in de schilderkunst gewijzigd hebben. De fauna is hem bijzonder lief geworden, maar ook de mens is niet meer weg te denken uit zijn schilderijen.
De invloed van het hyperrealisme, zeker zoals de Amerikanen deze tendens voorstaan, is niet onopgemerkt aan hem voorbij gegaan. Bovendien laat hij iets van het publicitaire beeld in zijn kunst herkennen, zij het dat hij toch binnen de grenzen van de schilderkunst blijft.
De visie van Guy Van den Bulcke heeft zich georiënteerd naar de opname van de figuur en/of het dier in een ruimtelijk kleurgebied. Daarbij wordt vaak een kleurband met kleurgraduaties opgenomen zoals deze gebruikt als kleurselecties in het drukkersbedrijf, met bovendien tekens verwant met emblemen in de industrie en handel.
Guy Van den Bulcke getuigt in elk geval van zijn liefde voor mens en dier. Hij brengt ze samen binnen de ruimte van een panoramisch beeld en hij weet het beeld binnen het kader van de schilderkunst te houden."*
Guy Van den Bulcke bedriegt zichzelf niet, hij is zich bewust van het onverbiddelijke, het onberekenbare van vandaag de dag. Daarom verbergt hij zijn gevoelens niet. Zijn liefde tot de mens tederheid zou ik het noemen - ontdekt men onderhuids in die,
voor ons, exotische personages. Door ons te confronteren met ruimten, die niet alledaags voorkomen, door voorwerpen samen te brengen die ons vervreemden en bevreemden, wordt het natuurlijk evenwicht kortstondig verbroken om dan onmiddellijk, dank zij een grandioze zin voor harmonie, weer hersteld te worden. Zulk een demarche is niet zo ver verwijderd van het surrealisme. Trouwens, de afstand tussen realisme en surrealisme is niet steeds onoverbrugbaar.
Het oeuvre van Guy Van den Bulcke ontleent zijn kracht niet enkel aan de grote technische vaardigheid, maar ook aan het drama dat zich vermengt met het licht op de huid, het schijnsel op het haar, de blik uit de ogen, de krul om de lippen.
Tekst Marvel van Jole (AICA) uit de monografie “Guy van den Buclke
